Sa Aking Mga Kababata

Originall posted on January 8, 2013 on my Wordpress blog.

Kapag ka ang puso’y sadyang umiibig
Sa nausong laro tulad ng ‘lupa at langit’
Kakaibang kalayaan, ating nasasapit
Kaluluwa nati’y tila nasa himpapawid.

Pagkat ang katawa’y nasa lansangan,
tumba-lata, piko, taguan-pung ang nilalaro lang naman
Lahat ng manlalaro, ating katulad, kabagay
nang ano mang likhang laro noong kabataan.

Ang hindi magmahal sa kanyang nilaro nung bata
Mahigit sa walang hiya mong kapitbahay at traydor mong syota
Kaya marapat pagyamaning nating kusa
Tulad nitong mga laro, tayo’y pinagpala.

Ang larong ito tulad din sa akin,
Sa iyo, sa inyo, sa ating lahat din.
Sapagkat ang manlalarong maalam tumingin
Binabalik-tanaw lahat ng nilaro natin.

Ang mga laro natin, walang kapareha
Na may sariling tuwa, at dalang ginhawa
Na kaya’y nawala dinatnan ng teknolohiya
Ang dating nilalaro ngayo’y naging Ipad, iphone at PSP na.